Tariflerim İçin Bir Tık :)

tarifbul.com

28 Mayıs 2012 Pazartesi

Kendinizi Soyutladığınız Oluyor mu ?


    Yazıma nasıl başlasam acaba diye uzun uzun düşündüm ama şuan dökülen kelimeleri inanın plansız yazıyorum çünkü hissettiklerim nefretim o kadar büyük ki nereden başlayacağım ne yazacağım nasıl yazmalıyım lafı nasıl buraya getirmeliyim hiç bilmiyorum ... 
  Hani insanın bazı anları olur (gerçi bana sürekli oluyor) Hem bişeyler yapmak ister canı hemde bütün gün uyuyup hiçbirşey yapmamak ister , hem giyinip kuşanıp dışarı çıkıp gönlünce gezip tozmak ister hemde üşenip evden dışarı adım bile atmamak ister , hem yenilikler ister hayatında hemde herşey aynı olsun hiçbirşey değişmesin ister , üzüntülü bunalımlı şarkıları son ses açıp hıçkıra hıçkıra ağlamak ister ama bir yandan da hareketli şarkıları açıp avaz avaz bağırıp deliler gibi dans etmek ister , mutsuz olduğu halde mutlu olmak ister ama mutlu olduğunda da sevgili bunalımını terketmek istemez ya insan bazı bazı ... kısacası duyguların dengesizleştiği bir dönemdeyim şu sıralar ... Asıl anlam veremediğim konu ise bu dengesizliği bildiğim halde bu halime devam etmem dedim ya hem bu bunalımdan kurtulmak istiyorum hemde bu tembellikten faydalanıp miskin miskin evde yatıp kalkmak istiyorum :) bunun sebebini bilmiyorum kafam niye bu kadar karışık ? İnsanlardan soğur oldum , tiksindim belkide karşıma çıkan insanlardı bunun sebebi ... Hiç kimseyle konuşmamak hiç kimseyle muhatap bile olmamak istiyorum çoğu zaman ... Sahte yüzlü insanlardan soyutlamak istiyorum kendimi yalan insanlardan yalan hayatlardan ... Yapmacık gülüşlerden zoraki iltifatlardan , yüzüme gülüp arkamdan konuşanlardan iki yüzlülükten daha doğrusu yüzsüzlüklerden o kadar çok yoruldum ki kendimi kendime adamak istiyorum en yakınım ben olayım istiyorum sonra ailem olsun istiyorum annem babam kardeşim ... ben onlardan bu hareketleri hiç görmedim ki ben yalanlarla büyümedim annem yüzüme gülüp arkamdan konuşmadı babam zoraki gülümsemedi bana kardeşim bana hiç yalan söylemedi ''iyi ki benim ablamsın'' derken ... ben bu hareketlere alışkın değilim belki de ondan bu kadar bocalayışım ... Belki de ondan bu kadar üzülmem , kendime dert etmem insanlardan nefret etmem ... 
  Ne zaman güveneceğim insanlar olacak çevremde ?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder